W pracy podjęto próbę przybliżenia wybranych problemów przedwojennej teorii sztuki wojennej. I chociaż w Polsce, podobnie jak w większości krajów europejskich, przyjął się tradycyjny podział sztuki wojennej – na strategię i taktykę, to w wielu opracowaniach można dostrzec wyłaniający się kolejny jej filar – sztukę operacyjną. Może jeszcze w sposób niezbyt wyraźny, ale posługiwanie się takimi terminami, jak działania operacyjne, świadczy o tym, że problem dostrzegano. Sztuka operowania stała się dziedziną przygotowania i prowadzenia działań wojennych – określanych przez strategię – na całym teatrze działań wojennych, jak i na jego wydzielonych kierunkach. Podział ów był pochodną znacznego rozwoju sił zbrojnych, a zwłaszcza szybkiego ilościowego i jakościowego rozwoju techniki wojennej, niosącego z sobą znaczne rozprzestrzenianie się obszaru walki.
(ze wstępu)
